Madeira – ‘Four Views Monumental Lido’

IMG_0383_2.jpg

De Autonome Regio van Madeira is een van de autonome gebieden van Portugal. De regio is gelijk aan de archipel van Madeira. De autonome regio van Madeira is opgenomen in de Portugese grondwet en maakt deel uit van de Europese Unie.

De eilanden Madeira en Porto Santo, die deel uitmaken van de archipel van Madeira, werden volgens sommige historici al ontdekt door de Romeinen, maar hiervoor is geen concreet bewijs. In 1418 werd Porto Santo (her)ontdekt door de Portugezen en Madeira volgde in 1419. De regio is de op-één-na rijkste regio van Portugal. Het is een zeer populaire bestemming onder toeristen vanwege het gematigde klimaat, zowel in de zomer als winter. Daarnaast is het bekend van de madeirawijn, die in de archipel wordt verbouwd.

De eilanden van de archipel zouden al bekend waren voordat de Portugezen er in de vijftiende eeuw aankwamen, aangezien er naar wordt verwezen in oudere geschriften. Daarnaast worden de eilanden weergegeven op landkaarten. In een Spaans staatskundig boek genaamd Libro del Conoscimiento, geschreven in ongeveer 1385, hebben de eilanden de namen “Leiname”, “Diserta” en “Puerto Santo”. Een ander opmerkelijk gegeven in die richting is dat de Portugezen op Madeira geiten aantroffen, die waarschijnlijk daar waren achtergelaten door eerdere bezoekers aan de eilanden.

In 1418 werd het eiland Porto Santo herontdekt door João Gonçalves Zarco en Tristão Vaz Teixeira. Het jaar daarop kwamen deze zeevaarders, samen met Bartolomeu Perestrelo, aan op Madeira.

Aangezien de eilanden van strategisch belang waren voor de handel op zee, en vanwege de rijkheid aan grondstoffen, werd er vanaf ongeveer 1425 begonnen met de kolonisatie onder koning Johan I. De eerste inwoners van de archipel waren enkele leden van adelijke families, daarna volgden meer mensen. Al vroeg werd er begonnen met het verbouwen van tarwe. De productie bleek niet winstgevend genoeg en daarom besloot Hendrik de Zeevaarder suikerriet te gaan verbouwen. Suikerriet was zeldzaam in Europa en het werd daarom als specerij beschouwd. De productie van suikerriet trok Joodse, Geneefse en Portugese handelaars aan en gaf een boost aan de economie van de archipel. Vanwege de toename in productie, werden er slaven gehaald vanuit de Canarische Eilanden, Marokko, Mauritanië en, later, andere delen van Afrika.

Vanaf de zeventiende eeuw maakte de productie van suiker plaats voor de productie van wijn, aangezien suiker massaal werd verbouwd in Brazilië en São Tomé en Príncipe, andere kolonies van Portugal.

De kolonisatie van Madeira was model voor de kolonisatie van Brazilië, dat een kleine eeuw later werd ontdekt. Daarnaast speelden de Madeirezen een belangrijke rol tijdens de opstand tegen de Hollanders in Pernambuco.

Gedurende de vijftiende eeuw ontwikkelde Madeira een belangrijke rol in de ontdekkingsreizen van Portugal. Daarnaast was de haven van Funchal met vele commerciële routes verbonden met heel Europa. Christoffel Columbus plande op Madeira zijn beroemde reis naar Amerika.

In de zeventiende en achttiende eeuw ondervond de bevolking van de archipel een ernstige economische crisis, die ertoe leidde dat veel bewoners de archipel verlieten.

De archipel van Madeira bevindt zich op de Afrikaanse Plaat, in de Atlantische oceaan ter hoogte van Casablanca in Marokko, op ongeveer 700 km ten westen van de Afrikaanse kust. Het ligt 450 km ten noorden van de Canarische eilanden.

De archipel is een vulkanische formatie, die bestaat uit de volgende eilanden:
Madeira (740,7 km²);
Porto Santo (42,5 km²);
Ilhas Desertas (14,2 km²) – letterlijk “verlaten eilanden”, 3 onbewoonde eilanden;
Ilhas Selvagens (3,6 km²) – letterlijk “wilde eilanden”, 3 onbewoonde eilanden en 16 kleinere rotsformaties.

Van de acht eilanden zijn slechts de twee grootste bewoond. Tegenwoordig zijn deze het best bereikbaar via de luchthavens van Madeira en Porto Santo. De haven van Funchal ontvangt veel cruiseschepen. De overige eilanden vormen een natuurreservaat.

Het eiland Madeira is zeer bergachtig, met als hoogste punten de Pico Ruivo (1862 m), Pico das Torres (1851 m) en de Pico do Arieiro (1818 m). De noordkust van het eiland wordt gedomineerd door hoge kliffen en aan de westkant bevindt zich een plateau, de Paul da Serra, met een hoogte van tussen de 1300 en 1500 m.

Het reliëf, alsmede de blootstelling aan harde winden, zorgen ervoor dat er op het eiland verschillende micro-klimaten bestaan, waardoor er ook veel exotische planten groeien. Deze factoren trekken veel toerisme naar het eiland, dat bekend staat om haar vele wandelroutes. Aan de noordkant van het eiland valt meer regen dan aan de zuidkant, waar Funchal ligt. Door het jaar heen wisselt de temperatuur niet veel.

De geomorfologische samenstelling van het eiland van Porto Santo is compleet anders dan die van Madeira. Het is erg vlak, heeft weinig begroeiing en heeft een arme bodem, ongeschikt voor landbouw. De hoogste berg, de Pico do Facho, heeft een hoogte van 517 m.

Comments are closed.